Zon Zee en Zuchten

Ik ben met mijn spruiten naar zee geweest. Nooit Meer (let op de hoofdletters).
Allé,toch niet zonder mede-compagnon.

En nee, al wie mij kent zal u beamen dat ik moeiteloos meerdere kinderen in het gareel houdt, ik heb alle ogengedraai al gehad...
Maar mijn twee dametjes vallen helaas in totaal verschillende leeftijdscategorieën.

Nr. 1 is bijna 9...
'Bijna' zoals in 'wat gaan jullie kopen voor mijn verjaardag', 'waarom heb ik nog geen kaartjes gekregen, het is toch al minder dan 1 maand', 'zullen ze ook voor mij zingen (t'is dit jaar een combi-feestje met 2nichtjes), 'welke taart krijg ik'...
Nr. 2 is anderhalf...
Anderhalf zoals in 'als ik geen patatjes meer wil, smeer ik ze in mijn haar, en als je het dan nog niet doorhebt, gooi ik ze op de grond'...

Het vertrek verliep nochtans prima! Tijdens het middagslaapje van nr.2 alles al in de auto geladen; terwijl ik zo min mogelijk meegenomen had. Een grote en een kleine handdoek, pamper en verversgrief, water voor beide en De Strandspeeltjes...

Vlot de weg gevonden (jaja!),vlot kunnen parkeren (héél erg jaja!) en daarna vrij vlot ah strand geraakt.

En daar begon het. Nr 1 ging direct richting water. Omdat iemand bij alle spullen moet blijven kon ik niet mee. Maar probeer maar es op iemand in de zee te letten terwijl je tegelijkertijd op je peuter moet passen.
Een peuter op een strand is een ramp. De eerste 10minuten heeft ze zich idd ontfermt over de strandspeeltjes, maar daarna was de interesse over.
Gelukkig kwam de oudste even uit zee zodat ik met de kleinste zelf even kon pootjebaden.
Daarna wilde ze a b s o l u u t niet meer gewoon op het strand zitten, neenee, de juffer wou in zee. Ik ten einde raad mijn uitrusting iets dichter richting waterkant verhuist en in het water met de kleinste terwijl ik tussendoor ook probeerde de oudste in de gaten te houden.

De woorden 'in het water tot aan je poep' willen voor een 9-jarige het volgende zeggen; ik ga zo diep het water in dat er rond mij nog maar enkele volwassenen zwemmen, vervolgens duik ik lustig onder water en zwem nog een beetje verder...
Ik zweer het, ze zat zover dat ik de bolhoeden en de one-size-fits-all-winkels al kon ruiken!!!

Met de regelmaat van de klok de kleinste uit het water moeten plukken, ik zweer het dat ik nooit meer smalend zal doen over mensen met een kindje aan een leidtuigje!!

Ze schelen gewoon teveel in leeftijd om tegelijk in de gaten te houden, ik ben teruggekeerd met een doodvermoeide 9-jarige en de kleinste had de laatste reservepamper aan en enkel een truitje, tijdens haar exploten was ze gewoon het water ingelopen TOT AAN HAAR KNIEEN en doodleuk gaan zitten... Toen ze voor de zoveelste keer wegliep ben ik gewoon achter haar aangewandeld, ze liep gewoon recht de zee zonder omkijken of aarzelen met bovenstaande als resultaat...

Morgen dus niet meer. We worden verwacht op een BBQ en daar ga ik gewoon lekker vroeg naartoe, naar't schijnt staat er een ploeterbad...Voor de mama's
En al wie goesting heeft, ge moogt u aanmelden met een 'kind van keuze' opgeven om in de gaten te houden. Tabé

C'est la chance qui danse!

Mijn eerstgeborene is geboren voor het geluk.
Haar naam is een afgeleide van het arabische woord voor geluk, misschien helpt dat wel.

Niet dat altijd alles goed gaat voor haar...
Net als bij alle bijna-9-jarigen is haar leventje doorspekt met drama's-op-minimens-formaat, grote en kleine ruzies met dametjes op school, in de jeugdbeweging en zelfs tijdens de dansles concurreren ze voor de aandacht van Dansjuf Sophie!

Maar da's naast de kwestie. Dat geluk lijkt zich vooral te manifesteren tijdens het spelen van gezelschapspelletjes; eender welk gezelschapspelletje. Het Grote K3-spel, mens-erger-je-niet (duh!), Bruggetje Loop (Dank u,Janbibbejan) of Uno, eender wat en hoe wij ook ons best doen, ze wint ALTIJD.
Oké, ik mag niet overdrijven, als we Uno iets tactischer spelen kunnen we haar soms verslaan, maar dat weegt nooit op tegen het aantal keren dat wij het onderspit moesten delven!

En ondanks het feit dat ze na elke winst de magie van haar naam afklopt, toch ergert ze zich enorm wanneer ze tijdens het spel of 'achter staat' of er toch verlies dreigt.
Groen wordt ze ervan, nijdig, gefrustreerd, nagelkrabbend-ogen-uit-vals. Alle registers gaan dan open, opeens worden nieuwe spelregels in leven geroepen, krokodilletranen uit ogen genepen, alle anderen worden beticht van achtereenvolgens complotten en valsspelen. Tot alles dan in de (lees=haar) plooi valt en ze dan toch uiteindelijk de overwinning behaalt...

En ik moet eerlijk toegeven, de appel valt niet ver van de boom, maar gelukkig ben ik net iets verstandiger geworden (en te oud voor dergelijk gedrag...)

Vandaag...

...is mijn allerlaatste ouderschapsverlof-verlofdag.

15maanden lang ben ik elke donderdag thuisgebleven om voor mijn jongste spruit te zorgen. Anderhalf jaar oud is ze ondertussen, en ik heb nu al heimwee naar haar baby-zijn. Even heb ik met het idee gespeeld om haar es een beetje te warm te wassen, zodat ze zou krimpen. Maar volgens haar handleiding kan ze daar schadelijke gevolgen van ondervinden, maar niet doen dus...

Zorgen is hier een groot woord, ze is zo ongeveer het makkelijkste kind ter wereld dus eigenlijk waren mijn donderdagen gewoon genieten. Beetje kuisen, beetje opruimen, boodschappen doen, écht geen opgave.

Na half vier was het extra genieten. Grote zus komt dan thuis van school, huiswerk maken, en dan was er dansles! Eerst dansles van grote zus. Kleine zus was altijd even enthousiast om haar Grote Voorbeeld te zien huppelen. Ergens halverwege die dansles kwam Papa. Dan kon ik van het laatste beetje dansles genieten zonder dat ik ook mijn jongste spruit in de gaten moest houden.

En om half 8 was er mijn favoriete moment van de week, mijn eigen dansles. Ik hou van dansen, al van toen ik klein was en zolang ik het kan combineren met de kinderen en het huishouden zal ik het blijven doen. Misschien kunnen we dit vertalen naar 'ik zal ervoor zorgen dat dit combineerbaar blijft', want zo ben ik wel...

Eind dit jaar werd ons 'dansjaar' afgesloten met een show.
Vorig jaar nog gewoon in het publiek om mijn oudste te bewonderen, dit jaar ook op het podium. En alhoewel er toch wat zenuwen waren (onder controle gehouden met witte wijn) was elke seconde op dat podium gewoon genieten. 15minuts of fame, of misschien hou ik stiekem ook wel van aandacht, net als mijn oudste, die geboren lijkt voor show en spotlights... Maar zijn we daarom niet soms heel erg trots op onze kinderen... ;-)

Maar mijn ouderschapsverlof dus...
Na lang beraad (vooral met mezelf en een collega/chef op het werk) heb ik besloten om verder 4/5de te werken. Geen probleem meer tegenwoordig, keuze genoeg uit allerlei formules, maar daarvoor moet je altijd 5jaar bij je huidige werkgever werken. Wat bij mij niet het geval is. Nu, op een mooie dag toch al mijn moed bijeengezocht (op zo'n dagen lijkt dat altijd thuis vergeten te zijn) en bij De Directeur verzocht om dit toch te mogen doen. Na enkele korte vergaderingen mag ik vanaf september op woensdagnamiddag en donderdagnamiddag thuisblijven om van mijn kinderen te genieten (en jaja, een beetje te werken). Fantastisch vind ik het zelf!